Deneyimsel Tasarım Öğretisi

“Ne yaptıysak çocuklar için yaptık. Evlendiğimizde hiçbir şeyimiz yoktu, sıfırdan başladık. Ne sıkıntılar çektik. Çocuklar da aynısını yaşamasın diye çok çalıştık!” “Benim çocuğum kirada oturamaz.”

Problemim nar oldu...  “Her yere dökmüş” diye bir çığlık attı Aysel. Arkadaşına misafirliğe gitmişti. Arkadaşı Suna koşarak geldi mutfağa. “Korkuttun beni n'oldu Aysel” dedi.  - Mutfağın halini görmüyor musun Suna!

Hayatımızın kıvamı...  Obeziteye mi yakalandı hayatım? “Şişko patatees yarım kilo domatees” diye bağırıyorlardı arkasından. “Oobez Eemir, oobez Eemir, sen obezin birisin!” derkenki gülüşmeleri gözünün önünden gitmiyordu. Bir yandan ağlıyor bir yandan hızla eve doğru koşuyordu. 

Bazen bir şeyin sonucuna ulaştığımızda “BAŞARDIM“ diyoruz. Üniversiteyi kazandım, İşe girdim, Evlendim, Çocuğumu büyüttüm.

Sonunda tencere kapağını bulmuştu... Saat gece yarısını geçmişti ve herkes uyumuştu. “Yine sadece ben uyuyamadım” diye düşündü Nisan. Hava almak istedi, balkona çıktı ama araba gürültülerini duymaktan sıkıldı ve başını göğe kaldırdı. Yıldızları bile göremiyordu. Bu karanlık gökyüzünü  ne kadar da çok normalleştirdiğini fark etti, ta ki köyündeki gökyüzüne bakana dek. 

İyilik yapayım derken kötülük yapmışım...  Aslı ve eşi; akşam yemeğini yemek için, her zaman gittikleri restorana gitmeye karar verdiler. Kapıdan girer girmez, restoran sahipleri Kezban Hanımla, Mustafa Bey  “Hoşgeldiniz.”  deyip uygun bir masaya yönlendirdiler. Onlar masaya oturur oturmaz, Mustafa Bey ve pide ustası Zafer Bey gelip yanlarına oturdu. Hal hatır sorup sohbete koyuldular, belli ki özlemişler. Başladılar hayatın içerisinden konuşmaya.

Konfor alanının dışında mısın?   “Neden geldim ki?” diye düşündü Zehra karanlık ve soğuk odasında yatağında otururken. Geleli henüz birkaç saat olmuştu. Uçaktan indiğinde karşılaştığı kasvetli havaya tuttuğu odanın temiz olmaması da eklenince iyice yansımıştı yüzüne mutsuzluğu. “Neden durduk yere rahatımı bozdum ki?” 

Aile bağları koparsa! Nöbete geleli on sekiz saat olmuştu. Yorgun bir bakış attı acile, her sedyede farklı öykülerle yatan hastalarına.