Hızlı Koşan Çabuk Yorulur

Sonbaharın en tatlı zamanları… Hafif hafif esiyor rüzgâr, azıcık ürpertiyor insanın içini. Ama yol öyle güzel ki hiç umursamıyorsun esen rüzgârı… Hani bir yoldan geçersin ya şöyle… Sepetli bir motorun oturmuşsun yanına etrafına, bakınarak ilerliyorsun, müthiş bir manzara… Bir dönüşüm var doğada, yapraklar sararıyor, tarlalar biçiliyor… Temiz havayı içine çekiyorsun. Tam motora binerken tarladan bir çiçek almışsın, onu kokluyorsun bir yandan. Derken masmavi gökyüzüne kaldırıyorsun kafanı, şükrediyorsun sahip olduklarına… Kendine soruyorsun hep bu kadar güzel miydi hayat? Bu kadar hissedilebilir miydi tüm bunlar? Hep şu an hissettiğin kadar güzel miydi?

Merve çok uzun yıllar kurumsal sektörlerde çalışmış ve çalıştığı projenin bitmesini fırsat bilerek kendini kırsalda bir yere atmıştı. Bir yere atmıştı çünkü öyle bir yoğunluktan sonra insan kendini ancak bir yerlere “atabilirdi”. Uzun çalışma saatleri, bitmeyen toplantılar, hayata yetişememenin kaygısı… Çoğu zaman “bu ay nasıl geçti böyle” derken buluyordu kendini. Zamanın büyük kısmını bir yerden bir yere yetişmeye çalışarak tüketiyordu. Kendine vakit ayırmayı bırak evdeki işlerine dahi yetişemiyordu. 

Tabii şu tabloya bakınca şirketin “en vazgeçilmez elemanı”ydı. Neden mi? Çünkü kendi hayatını bir kenara bırakmış varı yoğu şirket olmuştu. İşin kötüsü insan durumunu duvara toslamadan anlayamıyordu. Geçtiğimiz günlerde en yakın arkadaşının ona ihtiyacı olduğunda yanında olamamıştı. Arkadaşı da rest çekmiş bir süre görüşmek istemediğini söylemişti. O kadar sevdiği bir arkadaşıydı ki ona rest çekecek en son kişi olabilirdi… İşte o an düştü aklına “Ben nasıl bu hale geldim? Nasıl iş dışındaki her şey bu kadar önemini yitirdi?” Kendini çok yorgun ve yıpranmış hissetti. O kadar yoğun bir maratondu ki son yılları…

Kendi kendine kararlar aldığı “artık bir şeyler değişmeli” dediği günlerdi. Yoğun duygular, düşünceler içinde geçiyordu zaman. Tam da bu günlerde bir söylenti yayıldı şirkette.  “Fonlayıcı fonlarını geri çekecek, proje sonlandırılacakmış!”. Merve’nin içi cız ediyordu, çok emeği vardı bu projede. Bununla birlikte biraz dinlenmenin onun için daha iyi olacağını da düşünmüyor değildi. 

Yöneticisi, gergin bir tonlamayla odasına çağırdığında, zihni bu düşüncelerle doluydu. Hazırlıklıydı, veda konuşmasını dahi planlamıştı. Ama işler planladığı gibi gitmedi… Yöneticisi, onu başka bir projeye çekmek istediğinden, onun gibi bir çalışanı kaybetmek istemediğinden bahsediyordu. “İşte karar anı diye buna derim” dedi Merve içinden. 

Şirketteki bedelleri, oradan oraya koşturmaları gözünün önünden film şeridi gibi geçti, çok emeği vardı… Sonra hayatı kaçırıyor olmanın ürpertisi sardı bedenini… Başlayıp bitiremediği işlerini düşündü, tutamadığı sözlerini, aylardır aramadığı anneannesini… Derken dakikaların nasıl geçtiğini anlamadan veda konuşması yaparken buldu kendini. Görüşmenin sonunda, şirketten adımını dışarıya attığında, karışık duygular hissediyordu ama kesinlikle hafiflemişti.

İnsanın bazen yavaşlaması gerekiyor hayatta. Hayatı anlamak için, başına gelenleri anlamlandırabilmek için, nefeslenebilmek için, iyileşebilmek için… Eskiler “Hızlı koşan çabuk yorulur” diye boşa dememişler diye düşündü Merve. Nasıl ki dörtnala koşan at bir süre sonra çatlıyorsa ve artık koşmasının bir anlamı kalmıyorsa, hayatta tıpkı bunun gibiydi. Önemli olan yol alırken keyif alabilmekti, tıpkı rahvan koşan bir at gibi…

&

Deneyimsel Tasarım Öğretisi, gerçeklikle beslenen bir strateji ilmidir.

Deneyimsel Tasarım Öğretisi; insanın gerçek amacını amaç edinmiştir…

Kim Kimdir ile başlayan, İlişkilerde Ustalık ve Başarı Psikolojisi ile devam eden programları; insanların kendi dünlerine göre daha mutlu ve daha başarılı olmalarına katkı sağlar.

"İnsanoğlu, yeryüzünde var olduğundan beri, 

En büyük dostu ve düşmanı hiç değişmedi. 

Aynadaki kişi...

Tek başına neler yapabileceğini keşfet!" 

Yahya Hamurcu