Yetişmek... Pencereden dışarıya kafasını uzattı, derin bir nefes almak için harika bir gündü. Rüzgâr ağaçların yapraklarını hafif esintilerle ne güzel evirip çeviriyordu... Dallardan kopan yapraklar rüzgarla başka pencerelere doğru uçuyor, süresi dolduğunda naif bir şekilde düşüyordu… Ne kadar güzel bir görüntüydü! Dala tutunurken ne kadar güçlülerse düşerken de bir o kadar naiflerdi... Nereden öğrenmişlerdi bunu? Zamanı geldiğinde dala tutunuyor, zamanı geldiğinde daldan kopuyordu. Kimse tutup yapraklarını sallamıyordu ağacın. Kendi kendine yetişiyordu. Ya da yetiştiren neydi acaba? İnsanoğlu nasıl yetişiyordu peki? Hayatta nasıl; yaprak gibi olduğu yere güçlü tutunup, düşerken de naifliğini koruyabilirdi insan? Yaprak tek başına değildi, bir şeyin parçasıydı çünkü…Yapraklar dallara, dallar ağacın gövdesine, ağaç da toprağa bağlıydı sonuçta. İnsanın ilişiğinde olanlar ve ana ilişiği neydi ki? İlla bir ebeveyn mi gerek… Sırtını yasladığın birisinin olması mı lazım? Kim...
Dününden daha iyi olmak isteyen, gerçekle sahteyi ayırt ederek doğru kararlar vermek isteyen, daha mutlu ve daha başarılı olmak isteyen, ne kadar bilirse bilsin öğrenmeye açık olan herkes için...