İnsan ister, Doğduğu andan öleceği ana kadar… Nefesle başlayan açlık acısı, son nefesini verene kadar insanoğluyla beraber… Ve insan ne aciz, açlığını doyurmada… İstek duyduğu çoğu şey kendisinde yok; bazısı karşıda, bazısı dışarıda bir yerde, bazısı çok uzaklarda… Açlık acısıyla harekete geçer; düşer kalkar, kırıp döker, haksızlığa uğrar, haksızlık eder… En nihayetinde yetersizdir insanoğlu, kendi kendine yetemeyen… RAB'bini hatırlar; ona ellerini açar, yakarır, ağlar… RAB'bi onu isteğine eriştirince de, insanların çoğu RAB'bini unutur… Eksiği yokken RAB'bini hatırlamayan insanoğlu ne gafildir, Kendini kendine yeterli gören… Servet biriktirip yığan, nüfusuyla övünen… Kendi açlığını gidermekten aciz, yaratılmış olana secde eden, Kendisini asıl YARATAN’a ise dimdik, kibirli olan… Hesap gününün geleceğini sanmayanlar da onlardır… O gün geldiğinde ise ‘Eyvah, söylenenler doğruymuş’ diyecek olanlar da… Geri dönmeyi çok isteyecek olanlar da onlardır, yok olup gitmeyi istey...
Dününden daha iyi olmak isteyen, gerçekle sahteyi ayırt ederek doğru kararlar vermek isteyen, daha mutlu ve daha başarılı olmak isteyen, ne kadar bilirse bilsin öğrenmeye açık olan herkes için...